Aftur mætt í bloggstöðu.

Mætt aftur að blogga eftir viku hlé. Maria Heim var hér í 3 nætur. Við spjölluðum nokkurn veginn linnulaust, og maður er hálf eftir sig, híhíhí. Það var mikil tilbreyting að fá hana og gaman að frétta af tilverunni hjá henni og hennar fólki. Ferðum til Iran og Burma, og sögurnar frá bernsku hennar, sambúðinni við manninn og bara um lífið og tilveruna. Hún er á fullu í andlegri íhugun, og vill helst að ég fari út á þá braut. Og segir að ég gæti tekið að mér að sjá um slíkt á Íslandi, og leggja fram minn skerf til að bæta ástandið þar. Held hins vegar að þessi tegund af afslöppun og lífsskoðun sé ekki alveg fyrir mig. Sennilega vil ég frekar vera nær jörðu en uppi í háaloftunum þó í góðum loftum sé.
Það er allt gott að frétta af krökkunum, sem margir þekkja eftir heimsóknir þeirra til Íslands. Margit er kennari við menntaskóla í Karlsruhe, ein og barnlaus. Mikil hörkukona, sem setur sér mark og nær því án erfiðleika. Ströng og krefjandi, en líka réttlát. Michael er ljósmyndari, einn og að skilja, en á son. Sá er tæplega fimm ára, og býr með mömmu sinni í Burma í nokkra mánuði. Það var tilefni þess að þau fóru í ferð þangað, sem var mjög vel lukkuð. Kathrin er tónlistarkennari, kennir á hljóðfæri. Á Hönnu, sem verður tveggja í júlílok, og á svo von á sér í júní. Hennar maður kennir við háskóla. Hann er algjör gæðadrengur.

Ég var önnum kafin við að undirbúa komuna, og gekk frá í húsinu af krafti. Gott að fá heimsóknir því þá neyðist Klaus til að laga til í vinnuherberginu, og allt er hér í svona líka fínu lagi :)
Hef verið hrædd um að veikjast undanfarið því ég er oft svo slöpp, en held mér enn gangandi. Mikið er um veikindi og væri ótrúleg heppni ef við slippum. Það var eins gott að ég var dugleg helgina áður en hún kom því á mánudagsmorguninn hefði ég litlu áorkað. Fékk hringingu frá skólanum. 4 kennarar væru veikir, og ein af forfallakennurunum líka. Ég var beðin að koma til að vera með blessuðum börnunum, sem eru börn þýsk/rússnesku foreldranna, sem eru í sértrúarflokkum. Þessi börn mega ekki taka þátt í grímuböllum, hvað þá að þau megi fara i bekkina að sjá þessi "ógeðfelldu andlit" og alls ekki galdranornirnar. Vesalingarnir þóttust ekki vera neitt sorgmædd, enda alin upp við að vera alltaf á sömu skoðun og mamma. Við höfðum það svo bara gott inni á bókasafninu, og ég sagði þeim sögur frá Íslandi og las "grænu ömmuna", sem alltaf vekur lukku. (sagan um ömmuna, sem flytur úr sveitinni til Reykjavíkur og flytur svo dýrin til sín í blokkina, frábær saga) Ég var því að vinna frá 8.30 til 13. Sótti svo Mariu, sem kom einni lest seinna en til stóð. Við fórum á hverjum degi í göngutúr þó að litla táin á mér sé enn til vandræða. Skruppum í matvöruverslun, en mest var bara talað og drukkið kaffi. Klaus meira að segja tók þátt í spjallinu í gær:)

Hef ekki sofið of mikið því ég hef legið í bók Möggu Pálu, sem var mér mikil skemmtun og andleg upplyfting. Held að þeir,sem gagnrýna hana, mættu líta í eigin barm, og hugsa um það hvort þeir séu betri manneskjur. Það er með ólíkindum hvað veitst var að henni, og lítill skilningur fyrir hennar baráttu fyrir betri lífskjörum og betra uppeldi. Kannski líka af því að hún vill aga börnin? það fellur nú ekki vel í kramið hjá íslendinum heyrist mér. Eða af hverju eru nemendur svona illa agaðir ef ekki af skorti á aga? Sem hlýtur að koma til af því að fólk telji slíkt ekki þarft. Eða? Það er ekki hægt að lýsa stefnu eða baráttu hennar í stuttu máli og ég hvet ykkur öll eindregið til að lesa bókina og upplifa sögu um sveitina, veikindin, áfengið, mannréttindin og gleðina yfir lífinu, sem er svo gott þegar við látum gott af okkur leiða. Ein tilvitnunin í bókinni er að það sem komi frá hjartanu rati til hjartans. Þetta finnst mér vera stórkostleg setning. Maður nær ekki til annarra ef maður talar ekki með hjartanu til að gefa eitthvað af sér.
Maddý myndi sjálfsagt segja að ég ætti ekki að liggja í fortíðinni, en auðvitað hugsar maður til baka við lestur um tímabil í lífi manns sjálfs, sem var gott og sterkt, og líka oft sárt og erfitt. Þetta tímabil þegar ég var ein með Arnhildi mína, yndislegasta barn, sem hægt var að hugsa sér. Ekki síst þegar minnst er á mann persónulega og það með fallegum ummælum. Já, þessar prestsdætur að norðan,-----"eins og á deildinni minni á Hagaborg, þar sem góð og traust almenn skynsemi og norðlensk snilld réðu ríkjum hjá mér og Áslaugu og Arnfríði------" Hún talar um að við höfum "byggt upp afburðastarf" eins og við nefndum það af okkar norðlenska lítillæti----.
Maður er þá kominn á spjöld sögunnar þó að ekki séu mörg orð um það haft.

Takk fyrir kveðjurnar. Alltaf jafn notalegt að sjá að þið nennið að lesa. Og Arnhildur mín komin heim. Mikið held ég að Kristín sé fegin. Jonni blessaður reddaði öskudagsbílkeyrslunni í gær fyrir Kristínu og vinkonu hennar. Já, það er gott að eiga góða að.

Hildegard leit inn í 5 mín í gær á leið til vinkonu í Ohof. Ég fer svo til þeirra á miðvikudaginn kemur. Margrét er í leikfimiprófi í dag. Einhverjum æfinum, sem eru víst ömurlegar og illframkvæmanlegar. Hún fær því lærdóm í dag í þolinmæði og vonbrigðum og æfist í þvi að taka á málum, sem eru ekki henni í hag. Lífið er ekki -- lutter lagkage---.
En oft á köflum ansi gott, ekki satt. Með það að leiðarljósi kveð ég í dag.