Skin og skúrir.

Enginn veit sína ævina fyrr en af er. Í dag var ég að frétta að nágranni okkar, hann sem á stóra Schäferhundinn, var að deyja á laugardaginn var. Hann Ulli Oeffner. Þetta gerðist meðan við vorum í BS á jólamarkaðinum. Pabbi Doreenar spurði mig hvort ég hefði séð sjúkrabílinn, en ég vissi ekkert og hef svo ekki frétt neitt. En í dag var mér svo sagt að hann hefði fengið hjartaáfall.
Marlies var að vinna og þegar hún kom heim lá hann í garðinum og var þegar dáinn. Það er svo ótrúlegt hversu fljótt hlutirnir gerast stundum. Hann var bara 55 ára alveg eins og Klaus. Mér var sagt að hann hefði verið kominn með gangráð. Svo hann var veikur fyrir. Mér finnst hræðilegt að frétta að maður, sem býr beint á móti manni, deyr án þess við vitum nokkuð um það. Ég sá svo Marlies áðan úti á tröppum og fór til hennar og faðmaði hana að mér. Hún er náttúrlega miður sín og þetta var ekki auðveld reynsla. Að koma að honum og geta ekkert gert. Og svo bætist við að hann var fráskilinn og á börn. Svo það gæti orðið erfitt með arfinn og spurning hvort aumingja Marlies geti haldið húsinu. Hún sagði að hann hefði ekkert haft út úr lífinu. Hefði bara unnið og unnið. En ég sagði að hann hefði fengið hana. Þau voru mjög samrýnd hjón. Og hún gæti verið glöð að hann skyldi fá þessi ár með henni. En það er auðvitað sama hvað maður segir. Ekkert huggar svona tap nema tíminn, sem læknar sárin eins og hægt er.
Æ, hvað maður er oft minntur á það hversu gott maður hafi það, og hversu þakklátur maður ætti að vera. Ríkidæmi og frami eru svo lítils virði þegar það er borið saman við ást til maka og fjölskyldu.

Þetta var verulega sorgleg frétt. Og það á degi, sem var annars góður. Var sótt af einni úr hópnum klukkan korter fyrir 9, sem sé seinna en til stóð. Kom heim fyrir 6. Það voru seld 103 jólatré. Við seldum helling af tertum, kaffi, grilluðum pylsum og glögg. Þessar konur í stjórninni eru alveg sérlega hressar og indælar. Ég er mjög ánægð með að vera komin í þetta starf. Hitti nokkra kennara, og spjallaði við þá. Kannski komi myndir á síðu skólans, og þá getið þið séð okkur í fullu fjöri.
Margrét var að læra í mest allan dag. Klaus er eitthvað slappur. Líklega lasinn, en við vonum að það lagist fljótlega. Aðalatriðið að hann verði hress fyrir fö.
Á morgun ætla ég svo að byrja að pakka í töskurnar. Svona meðan Klaus og Margrét eru heima heilan dag til að fara í þetta með mér. Vinur Frau Kühle ætlar að aka okkur á lestarstöðina. Nú er bara að vona að allt gangi vel og að veðurfarið verði okkur hliðhollt.

Jæja. Þið vonandi knúsið maka ykkar sérstaklega vel í kvöld og sendið smá þakkarkveðju upp á við. Við höfum ástæðu til að vera hamingjusöm meðan fólkið okkar er frískt og allt gengur vel.