Í sól og sumaryl.

Þetta er nú orðið allt of langt hlé. Ekkert skrifað frá því fyrir helgi. En hér er svo voða mikið að gera. Vorið komið í alvöru, og maður ræður ekki við sig. Helst vill maður gera allt í einu. Föstudagurinn var ekki spes hvað veðrið varðar. En við mæðgur skruppum til BS. Keyptum báðar körfur á hjólin okkar. Margrétar karfa var orðin beygluð, og gúmmíið farið að losna af teinunum. Svo fékk ég mér bönd með frönskum rennilás til að setja utan um buxnaskálmarnar. Mjög sniðugt. Fór með úrið mitt, sem Klaus gaf mér fyrir 2 árum. Misti það í gólfið og glerið sprakk þvers og kruss. Og mig vantar batterí í úrið, sem pabbi gaf mér. En ég á sko eitt enn, og það er í lagi. Þó ekki sé það sérlega spennandi í útliti. Já, það er nú stíll á minni (hm,hm)
Svo keypti Margrét sér hlaupaskó, sem voru prófaðir á sunnudaginn. Fer að styttast í að þau verði úti í leikfimitímum. Og auðvitað komum við líka við í Vero Moda, og ég spillti dótturinn með því að gefa henni gulan bol, og æðislegan sumarkjól. Enduðum á að setjast inn á ítalskt kaffihús í Schlossarkaden, og fá okkur--gott í megrun--tiramisu. (kex í maskaponeosti, frekar margar kaloríur!) Skoðaði hjól fyrir Klaus. Sá flott hjól með dempara, sem kostar um 800 evrur. Spurning um það hvort hann vilji fá sér hjól, eða ég vilji það!
Á laugardaginn var Margrét í Leiferde hjá Lenu, og við Klaus ókum henni þangað. Tókum svo stefnuna til Gifhorn. Þar var keypt handsláttuvél, sem var tekin í notkun á laugardaginn. Reyndist fín. Og svo keypti Klaus sér skó. Ótrúlegt en satt. Þeir eru ekki gefnir hérna ef góðir eiga að vera. 110 evrur kostuðu þeir. En ykkur finnst það líklega ekki mikið eftir allt gengisvesenið og hækkanir. Þetta er nú alveg skelfilegt.
Sótti svo Margréti í kvöldmatinn. Fékk nokkra steina hjá mömmu Lenu. Stefni á að hlaða beð við "tjörnina" okkar. En vantar enn steina.
Og svo voru það vorverkin um helgina. Klaus tók garðhúsgögnin út úr skúrnum. Ég þreif gluggana að utan og veröndina. Hreinsaði mosann, tók beðið við veröndina í gegn. eitthvað líka dúllað við að færa til plöntur. Settur mulningur á beð, og ráðist á fíflana. Ástþór Örn var mjög glaður að sjá fyrsta fífilinn. Ætli honum þætti það ekki skrítið að frænka hans ráðist á þá!
Klaus fór í göngutúr á sunnudaginn, Margrét skokkaði og ég hjólaði með henni. Ég var í 3 korter, en hún skokkaði í 20 mín. Við erum sem sagt að koma okkur í gang.
Helgin leið allt of fljótt. Veðrið batnar með hverjum degi. Reyndar var nokkuð hvasst í gær. Við förum með krakkana út í gæslunni. Þau eru fegin að geta verið úti. Svo var kennarafundur á mánudaginn, í næstum tvo tíma. Gjörsamlega ótrúleg skriffinnska, og alls konar stúss, sem ekki kemur skóla við.
Það eru þrenn hjón, sem ég þekki, að flytja til útlanda í 3 ár. Mennirnir vinna hjá VW verksmiðjunum. Allir eru rosalega fegnir að komast bara í burtu frá þessu skólakerfi. Sorglegt fyrir þorpið að þau fari. Öll mjög framtakssöm í foreldrafélögunum í grunnskólanum og menntaskólanum. Lea, sem hjólar með Margréti í skólann, fer til Argentíníu. Hún er ekki mjög hress með það. Akkurat að fá áhuga á strákum, og á rosa góða vinkonu, sem hún mun sakna. Mamman segir að hún verði fegin að geta sofið út í 3 ár!!! Mamma Lenu var líka að segja það að þessi fótaferðatími væri ekki beint að hennar skapi. Þau fara á fætur korter fyrir 6. Lena og bróðir hennar þurfa bæði með strætó til Meinersen. Ein fjölskyldan fer til Stokkholms. Þau brosa líka út fyrir bæði þegar minnst er á flutningana. Heppið fólk.
En við aumingjarnir, sem eftir erum, reynum að þrauka! Klaus fór í gær til Stuttgart. Fékk ekki herbergi þar, og gisti í Heidelberg. Kemur svo seint í kvöld. Margrét fór með bekknum með lest til Wolfsburg klukkan 8. Þau fóru í námskynningarmiðstöð. Hún kom heim með upplýsingar um alls konar nám. Bæði í hótelbransanum, ljósmyndageiranum, um Au pair í USA, og fleira.
Svo var píanótími hér. Tók efri hæðina í gegn á mánudaginn og neðri í gær. Hitaði kaffi handa Susanne, kennaranum, sem féll alveg fyrir kaffinu, sem Þórdís sendi mér um jólin. Grýlukaffið. Á meðan þær spiluðu fór ég á hjólinu til Hillerse. Um það bil 6 km. aðra leið. Er bara stolt af mér. Ekki komin niður í 79 enn. 79,4 í morgun. Þetta smá hefst.
Er svo að þvo og þvo. Púðana í herbergi Margrétar, teppi, úlpur og peysur. Loks almennilegur þurrkur.
Doreen er að vinna í blómabúð í Gifhorn í 2 vikur. Starfskynning í hennar skóla. Hún fer líklega með okkur á morgun þegar Margrét fer að fá spangirnar. Strætó fer enn fyrr.
Það var dauðaslys í Tyrklandi fyrir stuttu. 24 ára strákur frá Meinersen, sem dó í sterkum straumi á tyrknesku rivierunni. Hann er sonur annars af tveimur heimilislæknum okkar, hans Antonschmidt. Þetta er óskaplega sorglegt. Vel gefinn drengur í blóma lífsins.
Enn einu sinni erum við minnt á það hvað við erum heppin þegar okkar börn eru frísk og allt gengur áfallalaust. Ég myndi sannarlega höggva af mér hendina ef það gæti orðið til þess að dætur mínar yrðu alltaf frískar, hamingjusamar og góðar manneskjur. En við fáum víst litlu um það ráið. Maður getur bara beðið og vonað.
Nú er Arnhildur að reyna að fá vinnu. Ekki svo auðvelt með pössun ef það tekst. Ég hef verið að spá hvort það væri lausn að fá Margréti í 4-5 vikur til að passa Kristínu. En veit ekki hvort hún myndi skapa systur sinni of mikla vinnu á öðrum sviðum. Margrét er svo háð Arnhildi. En ef fjölskyldan væri dugleg að drífa þær í mat, gistingu og ferðir, væri það náttúrlega hvíld fyrir Arnhildi og Fúsa. Þarf að spá í þetta.
Til lukku með að hætta í vinnunni Þórdís. þú varst aldrei að sætta þig við þessa vinnu. Vonandi finnur þú það, sem þú ert að leita að. Hvenær hættir þú svo?
Jæja. Ég er þá vöknuð! Var svo syfjuð í morgun því ég vaknaði um hálf 6, og gat ekki sofnað aftur. Þá held ég að ég fari að þvo meiri þvott, og strauja og búa um rúmin.
En ætli ég fái mér ekki fyrst einn cappucino!!!!