Í vorhug

Sunnudagur, að verða fimm.
Mikið var frábært að finna fullt af athugasemdum á blogginu. Það er hægt að segja að lífsgæðin hafi aukist. Ég er ekki ein lengur!!!!! Það var það versta við bréfaskrifin að engin tók undir það, sem ég sagði, né gagnrýndi það. Vonandi verður það öðruvís núna og ekki bara af og til.
Það er líka nóg að þið sendið halló og bestu kveðjur--ég veit þá að þið hugsið til mín.
Það var sama frostið í nótt. Nokkur stig hiti í dag, en samt er frosið á pollinum okkar. Þó hefur sólin skinið í allan dag. Tært loft, og ferskur vindur.
Við gömlu vorum vöknuð fyrir 8. Erum búin að taka stofuna í gegn. Klaus boraði fyrir krók, sem ég setti kertahengi á. það hefur verið á stað þar sem það naut sín ekki. Núna hangir það framan við stofugluggann, og blasir við þegar komið er inn á stofuna. Ég var bara í vorstuði og langaði til að breyta eitthvað. Er búin að færa allt til í hillunum og á borðum og bekkjum. Setja gul kerti í stjaka. Pússa og fínisera. Klaus sat mestallan daginn framan við sjónvarpið að horfa á skíðaíþróttirnar eins og vanaleg á veturna. Líklega hefðu Lilla, Jonni og Láki ekkert á móti að vera hér hjá honum. Margrét lauk við bókina. Er loks að æfa sig að spila á píanóið, en það hefur ekki verið gert reglulega undanfarið. Ég er orðin eitthvað hálf slöpp núna. Kalt og illt í bakinu, og lét Klaus bara fara einan út í göngutúr. Held nú samt að þetta sé ekki neitt alvarlegt.
Ætli Diddi sé uppi í bústaðnum? Hann hefur ekki skrifað enn. (ætli Þórdís og Kristín séu ekki komnar með bloggið mitt til sín í listann?) ------ Sigyn á afmæli í dag.---
TIL HAMINGJU mágkona mín góð.------
Pabbi og mamma hringdu. Það var næstum liðið yfir mig þegar ég frétti að þau hefðu farið í messu. En það reyndist þá vera af eðlilegri ástæðu. Það var sungið lag við texta eftir þau í samvinnu!
Ég var bara slegin, en mikið var nú gott að þau eru sjálfu sér lík.
Takk fyrir að þú hugsaðir um Kristínu mína Þórdís mín. Gott að hafa ykkur öll til að hugsa um þær Arnhildi þegar maður er svona langt í burtu. Þið eigið sko þakkir skilið. Ekki síst mamma, sem talar daglega við Arnhildi og hugsar um að færa henni bakkelsi og mat. Eitthvað, sem ég myndi náttúrlega gera ef ég væri á staðnum. Ekki spurning.
Í kvöld er krimmi, sem bjargar kvöldinu alveg. Verst að ég nenni ekki að elda neinn mat, og það var bara rusl í hádeginu. Hvað ég vildi geta farið í Norró eða til mömmu.(og ég, sem segi að ég myndi færa Arnhildi mat!). Það væri ekki amalegt að komast á kvöldin í þetta fína bakkelsi hjá Lillu og eiga góða stund hjá þessu blessaða góða fólki í Norðurgötu. Mér finnst ég ekkert biðja Guð um lítið.
Margrét biður að heilsa. Hún er mjög ánægð að mamma hennar geti þetta, og hún skuli hafa reddað blogginu. Ég má ekki taka mynd af henni núna. Hárið á henni er svo hræðilegt. En kannski ég fái mynd í kvöld af henni framan við nýju hillurnar.
Þá enda ég þetta að sinni. Óska ykkur þess að þið eigið notalegt sunnudagskvöld.