Orðið bjart á morgnana.

Þegar stóra skólastelpan mín sveiflar sér upp á hjólið á morgnana, lipur í hreyfingum eins og mamman, er orðið bjart. Það er mikill léttir. Bæði þarf ekki að dröslast með ljósið af hjólinu. (sem hvefur ofan í tösku meðan kennslan fer fram, þar sem því yrði annars stolið) Og svo lyftir það huganum og hressir mann allan. Reyndar getur fátt komið gömlum heila til að taka stökkbreytingum. Þannig er ég áfram utan við mig og lengi að fatta, jafnt í birtu og myrkri. Í gær ætlaði ég að mæta í fyrsta tímann í leikfimi. Komin í skrúðann,( hér er ekkert verið að fara í sturtu á eftir, farið heim í svitaskýinu og þar í sturtu, )og ók af stað til næsta þorps. Vissi um það bil hvar húsið átti að vera, en gleymdi miðanum með götunúmerinu heima á eldhúsbekknum. Var alveg með það á hreinu að aka þyrfti inn götu, sem gengi út frá aðalgötunni. Eftir mikla leit og tíminn löngu byrjaður, blasti húsið með stóru skilti við mér. Beint framan við nefið á mér, og fast við aðalgötuna.
Tilraun númer tvö verður gerð í kvöld!
Átti indæla stund með krökkunum mínum í skólanum. Þegar annar bekkur er í kennsku, sem er til allrar lukku tvisvar í viku, (t.d.3 frekar háværir strákar) er notalegt hjá okkur. Það er oft spjallað um daginn og veginn. Merk umræðuefni eins og frásagnir af mági minum, sem leggi sig í snjóinn framan við heita pottinn hans bróður míns, hvort strákar fái skegg, og að konur þurfi að plokka hár af efri vörinni.Til hvers séu til stjórnmálmenn, hvað það sé gott að við getum farið til lækna, og margt fleira. Svo er föndrað af kappi þó að sumar mömmur segi að þetta sé bara drasl, og listaverkin hverfi fljótt ofan í ruslatunnuna. Nokkuð, sem ég skil ekki. Það virðist sumum mikilvægara að vera með stílhreina íbúð, þar sem allt sé tipp topp en að börnin fái hrós fyrir að leggja sig fram við að skapa eitthvað með höndunum, sem er svo sannarlega mikilvægt fyrir bæði fínhreyfingar og geð. Það vill svo vel til að ég er með nokkra stráka, sem eru ólmir í að föndra. Það eru sem sé til strákar, sem eru í lagi!!! Nei, bara grín. Auðvitað er það ekki mat á gæðum drengs, en óneitanlega eru drengir, sem geta dundað sér, sama hvort það er við föndur eða við að raða Domino-day kubbum, eða byggja hús úr trékubbunum, sem eru í stofunni, þægilegri í umgengni en hinir, sem eru aldrei til friðs.
Í gær var mikil framleiðsla. Og ég var í klukkustund lengur í skólanum við að líma bylgjupappír utan á dósir, og svo fína hérann framan á það. Er svo búin að lofa að setja nammi í dósina fyrir páska!
Sé það að ég er komin með skrifræpu af bestu tegund.! Áfram með smjörið.
Í gær fórum við Margrét til tannréttingarsérfræðings í Gifhorn. Hann felldi þann dóm að hún yrði að láta laga tennurnar i sér. Hún tók þessu bara vel, en auðvitað varð hún fyrir miklum vonbrigðum. það er ekkert sérstakt tilhlökkunarefni að vera með spangir í eitt og hálft ár, og hvorki fegurðarauki, né til þæginda. Það ergilega er svo að vinkonur hennar eru flestar að fara að losna við spöngina, en hún að byrja. Og auðvitað var það mamman, sem aldrei kom í verk að fá tíma. Þessar mömmur. En þar sem þessi "drengur", sem er nýkominn úr háskólanum, er sérlega indæll, og skrafhreyfinn, er hún liklega í miklu betri höndum en hjá hinum kallskaufunum. Þessi er sonur hjóna frá Sýrlandi, sem eru búsett hér. Stofan er með skemmtilegum nýtískulegum stólum og sófum. Stutt að fara til Gifhorn, og gott bílastæði.(mömmunni þykir þessi punktur ekki sístur) Svo nú verðum við að bíta í súra eplið, og láta þetta yfir okkur ganga. Eftir tvo daga kemur bréf frá lækninum, sem senda þarf til sjúkrasamlagsins, sem verður að samþykkja meðferðina, og þá loks er hægt að byrja. Í gær var tekið mót af tönnunum. Nokkuð, sem okkur mæðgum þykir með því ógeðslegra sem gert er . Við kúgumst báðar við slíkar aðgerðir, hí,hí.
Sem sagt-- þetta er komið í startholurnar.
Á eftir fór ég með litlu dúlluna mína og hún valdi sér krem og gloss, sem mamma borgaði.
Um kvöldið hringdi Sigurður Ágúst. Pakkinn kominn til strákanna. Ástþór kom í símann til að þakka frænku fyrir. Það minnti mig á það að ég er verulega heppin með mína frændur. Þetta eru allt fyrirmyndar drengir, bæði laglegir, vel gefnir og skemmtilegir. Og ekki bara synir systkina minna, nei. Meira að segja synir Möllu, Kristínar og Þorgerðar. Ótrúlegt en satt.
Ástþór er með svo sæta rödd. Hann er slík krúsidúlla að það er sárt að geta ekki fengið að vera meira með honum, - og ykkur öllum.
Það getur ekki verið að Guð þurfi að refsa mér í "víti" fyrir allar syndirnar. Ég er sko búin að líða nóg með því að geta ekki verið hjá ykkur innan um öll þessi yndislegu börn, og ekki síst sakna ég Arnhildar og Kristínar.
En-- eitthvert vit hlýtur að hafa verið í þessu öllu. Og þó ekki væri nema að Affí ætlar að koma til mín í -ég held barasta 3 heila daga- í sumar með honum Ella sínum. Það er nokkuð, sem ég er búin að bíða eftir í öll þessi ár.
Það verður sko ekki lítið fjör þegar mið-gömlu systur fara á krána hérna í Meinersen. Ingó getur sagt ykkur allt um það!!!!!!!!!!!