Bútasaumur

Fimmtudagur. Úti er dimmt og frekar kalt. Sluppum þó við frostið í nótt.
Reyndar er það hið besta mál. Ef ég fer með hitaflöskurnar í bílinn, og skef af rúðunum, er ég komin í föt, og orðin hress þegar liðið fer. Í morgun lagði ég mig aftur með bók, sem ég keypti í BS í gær, og nennti svo ekki á fætur fyrr en eftir tíu.
Var rifin upp úr letinni þegar síminn hringdi. Það var Frau Kremeike, ein sem er í kirkjukórnum. Hún er búin að bjóða pabba og mömmu tvisvar heim til þeirra hjóna. Afskaplega hress og dugleg kona. Með hjartað á réttum stað. Hún hringdi í mig nýlega af því að ég hef ekkert farið á kóræfingar eftir jól, nema í eitt skifti. Ég sagði henni að ég ætti erfitt að drífa mig. Væri með heimþrá og vildi helst flytja heim, allt eitthvað svo ómögulegt. Spjölluðum lengi í símanum.
M.a. kom ég inn á að það væri erfitt að vera með lítið pláss og geta lítið unnið frístundastörf. En meiningin væri að fara í það að klára háaloftið um páskana. Hún var alveg sammála því að maður þyrfti á því að halda að hafa sitt pláss, og aðstöðu. Vill ekki fyrir nokkurn mun að ég hætti í kórnum, og segir að ég eigi að koma til þeirra ef ég sé eitthvað einmanna.
Ástæðan fyrir því að hún svo hringdi í morgun var að hún er búin að fá Frank, son sinn til að hjálpa okkur við háaloftið--ef við viljum!
Svo það er til fólk, sem vill hjálpa mér, ---. Er þetta ekki alveg frábært!
Þessi Frank er arkitekt. Atvinnulaus. Mikill snillingur í garðinum, og það er mikið ævintýri að skoða garðinn þeirra. Ef Klaus er eitthvað seinn í þessu með loftið, þá bara fæ ég Frank til mín. Við verðum þá bara ein á loftinu, hí,hí.-------
(Hann er nú ekki mikið fyrir augað, og svolítið spes, en verulega indæll)
Já. Það er þetta með að leita eftir aðstoð.
Ég ákvað að það væri alveg kominn tími til að taka á málunum. Fara að gera eitthvað.
Hringdi í Helgu, sem er með leikfimi í íþróttafélaginu okkar. Spurði eftir bak-leikfimi. Hún benti mér á stað í næsta þorpi, og ég hringdi í konu, sem rekur sjúkraþjálfunarstofu. Ætla nú að mæta í leikfimi á miðvikudögum, klæukkan 9 um morguninn, kostar 5 ervrur hvert skifti. Og fara svo á biðlista til að komast í hóp, sem í eru nokkrar, sem ég þekki úr skólanum. Kostar líka minna, 3 evrur.
Ekki veitir af því ég þyngdist auðvitað um jólin að venju. Orðin 79, og það er ansi mikið.
En ekki var allt þar með búið. Allt er þegar þrennt er. (Þakherbergið, leikfimi--) Og vantaði bara hobby. Spurði Helgu hvort hún hefði ekki verið með mér á námskeiðinu hjá Angie vinkonu fyrir mörgum árum. Angie dó úr krabba. Ég kláraði aldrei teppið. Fór með það heim einu sinni, en við Maddý gerðum aldrei neitt í því meir. Helga er enn á fullu að sauma, og bauð mér að koma til sín með það, sem ég væri búin að gera. Hún hefði bara gaman af því. Það veit ég að er satt. Hún er opin fyrir öllu. Alveg frábær kona. Minnir mig mest á Lillu frænku.
Svo ég fer í fyrramálið til hennar og svo er bara að vona að ég gefist ekki upp. Þið verðið sko að hvetja mig, og skamma mig ef ég er ekki dugleg, hí,hí.------
Ég held bara að ég sé að komast upp úr vetrardoðanum.
Ekki síst er hressandi að finna kommentin ykkar. Ástarþakkir. Eins og ég sagði er alveg nóg að segja bara bestu kveðjur, en alvöru komment er bara 6 í lottó.
Eigum við ekki bara að segja að þetta sé allt að verða bjart og fagurt.
Við mæðgur fórum í bíó í gær. Sáum þýska mynd með Till Schweiger, Keinohrhasen.
(Sem merkir héri án eyrna.) Við skemmtum okkur frábærlega. Fyndin mynd með alvarlegu ívafi. Fullt af krökkunm, sem leika, því myndin gerist að miklu leiti á leikskóla. Sem er í æðislegu húsi í frábæru umhverfi í Berlín. Það var bara yndislegt að vera næstum einar í salnum klukkan 15.15, -með kók og popp.
Rétt skruppum í bæinn. Keypti mér krimma, og páskagjöf handa henni Arnhildi minni.
Jæja. Margrét er að fara til tannlæknis. Meira á morgun.