Frostnótt

Miðvikudagsmorgunn.
Eftir tvær frostlausar nætur var nokkuð mikið frost í nótt. Enn um 4 stig þegar við fórum á fætur klukkan 6.20. Ekki dugði minni en tvær hitaflöskur í bílinn. Morgunroðinn var undurfagur, logn og hljótt. Upp úr hálf sjö fóru svo nágrannarnir að koma sér heim eftir næturvakt í VW verksmiðjunum. Greinlega eru allir þrír hér við botlangann á sömu vakt.
Margrét fór í morgun með Klaus. Þeim var skift í tvo hópa, og mín dóttir er svo þýsk að hún vildi endilega vera í fyrri hópnum, sem er frá 7.30 til 11, til að vera laus fyrr.
Við stefnum því á að skreppa til BS á eftir í bíó. Kannski líka láta taka af henni mynd fyrir umsókn vegna starfsþjálfunar í september. Já, ekki er ráð nema í tíma sé tekið.
Kristín frænka var búin að smita mig með bakstursskrifum. Bakaði því bollur og brauð. Húsið ilmaði vel á eftir. Nú er til nóg í nesti handa Margréti.
Svo var grátkvöld yfir sjónvarpinu. Þáttur um "engla". Það er farið til fólks, sem hefur orðið fyrir áfalli í lífinu. Misst maka eða barn ,eða orðið fyrir því að fá hættulegan sjúkdóm. Þessu fylgir svo oft peningaleysi. Þeim, sem er hjálpað, eru í lélegu húsnæði. Stundum algjörlega óíbúðarhæfu. En ef ekki eru til peningar hvað skal þá gera?
Verona, fyrrverandi kona Dieter Bohlen, sem margir þekkja úr poppbrasanum, er stjórnandi þáttarins fyrir hönd RTL sjónvarpsstöðvarinnar. Vissulega vinna margir bara af því að þeir fái að vera með henni og komast í sjónvarpið. En samt er þessi reynsla að vinna við að gera það ómögulega mögulegt, og það á einni viku, ólýsanlega gefandi og fólkinu minnisstæð. Það gleymir því enginn sem hefur upplifað undrunina og gleðina hjá fjölskyldunni, sem snýr heim eftir viku frí, og kemur að alveg nýju húsnæði. Einnig er alltaf leitað að nýrri vinnu til þess að lífið taka rétta stefnu.
Mér finnst samvinna mikilvæg og ekki síður skemmtileg. Ein af góðu minningunum er t.d. þegar verið var að gera hreint í Skjólbrekku, og svo ruslasöfnunin.
Mesta skemmtunin við veislur heima er undirbúningurinn. þar getur margt óvænt gerst. T.d. opnar bolludeigið ísskápshurðina og minnir á grautinn, sem eldaði sig í sífellu.
Það er félagsskapurinn, sem er okkur svo mikilvægur.
Í gær var sagt frá kennara, myndarkonu, móður tveggja barna. Hún komst að því að drengur í bekknum hafði misst föður sinn, og að móðirin var að verða gjaldþrota. Skuldaði 21 þús í banka, þakið var ónýtt, innréttingin gömul og léleg. Hún atvinnulaus, 37 ára. En það versta var að þau höfðu ekki peninga til að elda hollan mat, hvað þá að kaupa nýjan blekpenna fyrir skólann. Þessi kennari leitaði til foreldra í þorpinu, og var stofnað félagið "hinir gefandi sjö". Þessir 7 gerðu allt, sem þeir gátu ,til að létta undir með fjölskyldunni. Nú kom Verona, og akkurat þetta fólk sá um mestan undirbúning og vinnu á staðnum. Þau höfðu ekki þekkst mikið áður. En eftir vikuna var búið að stofna til vináttu, sem á örugglega ekki eftir að minnka með tímanum.
Það er algjörlega ótrúlegt hvað gert er á einni viku. Og hópurinn er stór, sem tekur á móti fjölskyldunni. Flestir með tár í augunum.
Akkurat í dag þegar fólk virðist mest hugsa um sjálfan sig eru svona þættir mikilvægir. þeir hrista upp í fólki. Koma þeim kannski til að gera eitthvað í sínu þorpi þó að ekki séu tök á að gera framkvæmdir af þessu tagi.
Ég get ekki farið í fótspor Veronu, --en kannski Þórdís? Báðar fallegar, með tónlistarmann í tilverunni, og fullar af orku, og anda Pollíönnu . Hvernig væri að Þórdís tæki til við gerð slíkra þátta heima? Er ekki til nóg af ríkum köllum til að styðja þetta? -Ég skal koma til að þrífa og Malla og Affí geta líka komið í það. Þorgerður getur ekki verið með--hætta á að koma verði upp almenningssalernum fyrir svona fjölda.
En ég á sko nóg af sótthreinsunarspreyi!!!!!!!!!!!!