Á fimmtudagskvöldi.

Löngu orðið dimmt úti og varla heyrist nokkurt hljóð. Annað en í gær undir miðnættið þegar ég gat ekki sofnað, og sá þá eldingablossa. Þetta ágerðist og við fengum hér stórkostlega ljósasýningu, sem lýsti upp himininn trekk í trekk. Margrét kom líka fram og Klaus, sem var sofnaður, kom svo og sló inn rafmagninu, sem fór þegar eldingarnar voru komnar alveg yfir okkur. Þvílíkt sjónarspil. Þessu fylgdi rigning og þrumur og nokkur vindur.
Nú, mér skilst að ykkar bíði heima veður af ennþá verra taginu. Stormaspá og jafnvel óveður. Það er svo sannarlega önnur öldin í dag en þegar við vorum börn. Þá var maður hræddur við hvassviðri, en vissi ekki að til væri miklu, miklu verra veður.

Hér var svo yndælis veður í dag. Oft dróg ský fyrir sólu, en hún lét ekki halda aftur af sér og gladdi okkur oft og lengi. Klaus er nú kominn í frí. Hann var í afslöppun í dag. Kláraði að borga reikninga á netinu og taka til á skrifborðinu. En að öðru leyti hafði hann það náðugt.
Við Margrét settum myndir inn á Trýnu. Verst að Sigurður og Svanhildur geta ekki séð þær. Ég get ekki sett neitt inn ein og verð að betla um þetta. Margrét skemmti sér vel og setti unaðslega fallega mynd af okkur frá 2001. Með ógreitt hárið, hræðilega klippingu. Alveg æði! Maður verður að geta gert grín að sjálfum sér, ekki satt.
Við röltum í göngutúr og tíndum kastaníur og tókum myndir af götunni okkar og fleiru. Kannski Margrét komi í verk að setja nokkrar Meinersen myndir inn og svo bíða myndir af dætrunum mínum.
Ávaxtasalat í hádeginu og kínverskur réttur í kvöldmatinn. Allavega tvisvar ávextir og grænmeti. Þessir 5 skammtar nást nú aldrei hér á bæ. Svo bakaði ég tvö brauð. Þessi hefðbundnu, léttu.

Mamma hringdi að segja mér frá andláti Deddu á Grænavatni. Já, það eru ekki margir Mývetningar, sem eftir eru af þessum gömlu. Það er mikill missir þegar fólk, sem setur svip á staðinn, hverfur af vatvangi. Mér finnst Óli gamli vera hluti af Skútustöðum. Miklu meira en hinir bræðurnir, enda kom hann oftast til okkar í prestshús. Alltaf jafn hress og skríkjandi. Alltaf þáði hann konfektið hans pabba þegar hann kom til að ganga frá jólasálmunum, þar til ég komst að því að hann vildi ekki marsínpan. Þotti möndlubragði ekki gott. Jónki kom meira þegar ég var yngri. Já, svona er það. Við eigum þó alltaf minninguna um þá sem fara.
Ég vona bara að Aldís B. sé komin heim áður en þetta óveður skellur á.

Það er nú meira með veikindin hjá liðinu. Veslings Malla með þrjú veik börn. Og Affí alltaf að detta niður í sama farið. Vona svo að Aldís Dagmar fái loks skoðun. Ef hún kemst ekki að þá myndi ég bara nota sambönd og hringja í Ásgeir Böðvars á Húsavík og reyna að troða henni til hans.

Á laugardaginn förum við að skoða nýju íbúðina hjá Danielu. Hún e r líka lasin. Fær svo oft kinnholubólgur. Við Margrét ætlum að koma Klaus í búðir í leiðinni, og spennandi að sjá hvort það tekst :)
Við tókum mynd á leygu og horfðum á hana saman, öll þrjú. The Made (ekki Maid skilst mér) of Honor. Með honum mister dríiiiimí --ojojoj - draumagaurnum úr Greys! Já, hann er ekki ljótur :)

Vona að veðrið verði nú ekki eins slæmt og spáð er. Hafið það gott og verið bara heima fyrir.