Hláka.

Sunnudagsmorgunn og eftir snjókomu í nótt er komin hláka. Búist við rigningu á frosnar göturnar og hver veit hvernig færðin verður á morgun. Æ, þetta er farið að verða alveg nóg. Hann reyndar er þegar farinn að vera með úðarigningu, en meðan hann helst yfir frostmarkinu er þetta í lagi. Já, menn eru farnir að fá nóg af vetrinum hérna, enda ekki vanir þessu. Það er ótal mörg ár frá því hér hefur verið alvöru vetur. En krakkarnir er enn himinsæl, og ferðir fólks út í skóginn eru ekki að minnka.
Ég tók rosa törn í gær og aftur í morgun við að skafa og moka. Hreinsaði snjóinn líka af botlanganum. Í morgun voru flestir nágrannarnir úti að skafa. Maður þarf ekki að fara í líkamsrækt meðan ástandið er svona :)

Takk fyrir kveðjur vegna Margrétar minnar. Já, það er ótrúlegt að hún sé orðin 17 ára og enn ótrúlegra að Arnhildur sé að verða 33 ára! En svona er það og við verðum víst öll jafn hissa þegar aldurinn er farinn að færast yfir okkur. Eins gott að doka við annað slagið og hugsa til þess, sem við eigum og vera þakklát fyrir það.
Ég var að spjalla við Marlis, sem býr hinu megin við götuna. Hún missti manninn fyrir rúmu ári. Nú eru börn hans af fyrra hjónabandi farin að vilja fá sinn hlut í húsinu. Þau höfðu ekki neitt samband við pabba sinn í mörg ár. En vilja fá peninginn. Maður veit jú aldrei hvað hefur gerst í svona málum. En mér finnst svo sorglegt þegar fjölskyldumeðlimir hætta að talst við. Við þurfum á öðru fólki að halda. Við erum ekki eyja í hafinu. Og við höfum ekki rétt til að hætta að hafa samband við aðra meðan við eigum börn þvi við eyðileggjum þá fyrir þeim að fá að kynnast fólki, sem gæti orðið þeim mikils virði þó að við sjáum það ekki.
Aumingja Marlis lætur svo dóttur sína búa hjá sér og tengdasoninn. Þau gera sama og ekkert fyrir hana. Hafa einu sinni hreinsað snjóinn. En Marlis biður þau ekki um neitt. Þau borga ekki einu sinni í húsinu eða kyndingunni.
Ég held að við þessar mömmur á aldrinum 50-70 séum ekki nógu duglegar að setja börnunum fyrir ákveðin verkefni . Við erum aldar upp við að gera allt sjálfar, og kunnum ekki að láta aðra vinna fyrir okkur. Eða????
En ég held líka að við trúum alltaf að börnin okkar læri af að sjá okkur gera hlutina. Og að þau muni þá gera þetta svona líka. En það virðist ekki duga. Allavega ekki hjá Marlis. Sem segir að það sé svo augljóst hvað gera þurfi. Allir hljóti að sjá það. En unga fólkið bara sér það ekki.

Við áttum óvenjulega helgi og í alla staði notalega. Fyrst var afmæli Margrétar á fö. Ég bakaði brownies og eplaköku. Náði í blómvönd og pakkaði inn nokkrum gjöfum. Aðalgjöfin var ferðataska, sem Margrét fékk að velja sér sjálf. Svo fékk hún spil, bók, bók frá Arnhildi, bol frá henni líka og kassettu, sem tekin var upp þegar Margrét var 4 ára. Á bolnum stendur "ég kann ekki að tala íslensku" Típískur húmor Arnhildar, flott :) Susanne sendi henni inneignarmiða í búð, sem selur t.d. DVD. Daniela og Ramona sendu henni inneignarmiða í Ikea. Þórdís gaf henni bodylotion með sömu lykt og ilmvatnið um jólin. Pabbi og mamma gáfu henni fólk í jólaþorpið. Svo kom mamma stelpnanna, sem hún passar, með flottan blómvönd í gær.
Eftir að Klaus var búinn að sofa um stund á sófanum renndum við til BS. Keyptum tösku. Fórum á ítalskan veitingastað, og höfðum það voða gott. Það voru þá tvö ár frá því við fórum síðast saman út að borða. Það er ekki mikið gert af spennandi hlutum, en þá er bara að njóta þeirra sem best þegar þar að kemur.

Svo skruppum við aftur til BS í gær. Hittum Danielu, sem var með DVD, sem hún keypti fyrir Margréti fyrir nokkru. Settumst inn á kaffihús og fengum okkur kaffi. Allt troðið á Starbucks, því miður. Keypti svo tvær tegundir af tei, eina bók, eitthvað smávegis, en vorum ekki lengi í bænum. Endað í Rewe í Watenbüttel, sem er sami stórmarkaðurinn og hérna hjá okkur. Nóg til af mjólk og vatni ef hann setur allt í svell og við lokumst inni, híhí.

Bacon og egg í kvöldmatinn og Margét fékk afganginn af matnum hjá itölunum. Þjóninn spurði straks hvort hún vildi fá það með. Hún er ekki með nógu stóran maga, blessunin. Ekki eins og mamman :)Og svo var horft á Veronica Mars. Önnur þáttaröð lofar góðu.

Klaus á að fljúga til Oxford eftir viku. Hann er ekki sérlega spenntur þar sem þetta er hraðferð að venju. Svo kom upp að hann á að fara á enskunámskeið í ár. Á hverju ári fær einhver að fara á námskeið, sem ríkið stendur fyrir. Hann var að taka próf til að fá út í hvaða flokk hann færi. Svo er eftir að velja tíma og hvar. Sennilega í Bonn. Hann er ekkert spenntur fyrir þessu heldur, sem ég skil ekki. Þetta hljómar æðislega. Ný borg, ekki gamla rútínan í vinnunni og svo uppihald og ferðir ókeypis. Kannski við Margrét getum heimsótt hann ef þetta er á hentugum tíma.

Jæja. Mín bíður víst nóg vinna eftir letistundir undanfarið. Er svo ekki í stuði að stunda heimilisstörfin þessa dagana. Á ma.s. eftir að taka niður jólagardínurnar.
Ekki jafn dugleg og pabbi og mamma, sem tóku geymsluna uppi í gegn. Og fóru með fult af drasli á safnið (bækur ) og haugana. Frábært.
Hafið það sem best. Saknaðarkveðjur.