Lok maí.

Hversu fljótt tíminn líður. Maður er altaf jafn hissa. Bara rúmlega tvær vikur í það að ég komi heim. Það er svo margt framundan að það hálfa væri nóg. Margrét til Ítalíu, Arnhildur til Danmark, við þrjú til Íslands. Og svo sprettur milli Norðurlands og höfuðborgarinnar.
Hér gengur hægt að koma garðinum í lag áður en ég fer. Við fáum einn og einn dag án rigningar og kulda. Þá er hamast og gengið fram af sér. Og legið í sófanum með bakverki, híhíhí. Maður er ekkert unglamb lengur. En svo slæmt er það nú samt ekki.

Smá upptalning um liðna atburði. Það var fjör á fö. fyrir hvítasunnuna. Ég fékk tvær konur til að aðstoða mig við að skera niður ávexti í salat og til að setja á pinna. Bjó til fjórfalda vöffluuppskrift. Var að frá hádegi fram til um 11 um kvöldið. Það var hið árlega Meinersenlauf, hlaupakvöldið mikla, sem er frægt um allt nágrennið. Við seldum sem sé matvörur, ásamt hinum tveimur framhaldsskólunum. Stóðum í röð við nýja íþróttaheimilið, þar sem hægt er að fara í sturtu og skifta um fatnað, halda fundi og fleira. En enginn íþróttasalur. Enginn peningur til í það. Hitti fullt af krökkum úr skólanum og foreldra. Ein kom til mín og spurði hvernig hún ætti að fara að því að koma syni sínum í minn hóp í gæslunni! Gott þegar einhver er ánægður. Í lokin var flott flugeldasýning. Sem sagt fínt.

Margrét fór um kvöldið til Mariu til Müden, og gisti þar. Ég sótti hana svo um morguninn. Eins og veðrið var yndislegt á fö. var það hundleiðinlegt á laugardaginn. En það kom svo smá sól undir kvöldið. Þá notuðum við Margrét tækifærið og skruppum í góðan hjóltúr. Fór með pott með íslenskum Valmúa til að gefa einni, sem vinnur með mér.

Sunnudagurinn svo æðislegur. Unnið úti í garði. Klaus var reyndar slappur, með verki í hálsi. En fór auðvitað ekki til læknis. Hvað þá að hann treysti sér í göngutúr. Það er ekki alltaf upplífgandi að vera nálægt honum, en svo þess á milli er hann hrókur alls fagnaðar. Æ. Ég er víst ekki betri. Eins gott að hafa gleðigjafann okkar, hana Margréti hérna.
Við Margrét skruppum svo á þriðjudaginn til BS. Fórum með Maríu, og mamma hennar ók. Eins gott því ég ersvo "hægskreið"! Við fórum í bíó og á eftir á ítalskan ísstað. Sólin kom fram af og til, því auðvitað fengum við bara einn sólardag í þessu langa helgarfríi. :) Það var gaman að hitta fullorðna manneskju, (ekki bara börn!) sem er í fullu við að bjarga heiminum. Þetta fólk er mjög kristið, og hjónin vinna -sem sjálfboðar-við að hjálpa hjónum, sem eiga við vandmál að stríða.
Maria vinnur mikið með krökkum frá kirkjunni. Hún ætlar að vinna eitt ár eftir stúdentinn sem sjálfboðaliði í einhverju fátæku landi. Já, sumir eru svo fullkomnir. En þau eru ekki neitt góð með sig og eru mjög hress öll.

Það var dásamlegt að fá svo stutta vinnuviku. Allt á fullu í skólanum að vanda. Svo var fundur hjá stjórninni á fimmtudaginn. Og ég gekk frá bókunum, sem við pöntuðum fyrir krakkana. Fór með þær í báða skólana, og hjólaði m.a.s. með nokkrar til krakka, sem ég veit hvar búa. Gott að nota tækifærið til að pína sig í hjóltúr:)

Það var frábært veður á laugardaginn og við í garðinum. Margrét sló grasið og rakaði. Klaus klippti dauðar greinar, sem lifðu ekki af þennan vetur. Ég baksast við að eitra fyrir maurum, sem fjölguðu sér gífurlega í vetur undir sjónum. Ógeðslegir mauar, sem eru brúngulir, og lifa undir grasinu. Grafa upp hrúgu, og þá fer ég af stað með eitrið! Klippti svo einn runna, sem fór illa. Plokkaði illgresi. Tók ruslahornið í gegn. Og fór að versla í matinn með Margréti.
Hún sat úti í kvartleggings og stuttu pilsi. Fékk far eftir sólina þar sem leggingsbuxurnar hættu. Var frekar flott :) Og sólbruna á handleggina. Eins gott að venjast sólinni áður en hún fer til Ítalíu.

Við horfðum saman á Eurovision í fyrsta skiftið yfirhöfuð. Þetta var æðilsegt. Margrét öskraði í hvert sinn, sem Lena fékk 12 points, sem var nú í 9 skifti. Við tölum ekkert við Íslendinga, sem gáfu okkur bara 3 punkta. Erum voða móðguð:) Við erum mjög hrifnar af Lenu, sem er fersk, hress, einlæg og bara venjuleg ung stelpa, sem var að klára stúdentinn. Allir komnir með Lenu æði. Það var tekið á móti henni í Hannover í gær með pomp og prakt. Forsætisráðherrann kyssti hana á báðar kinnar, og færði henni blómvönd. Hún fékk að skrifa nafn sitt í hina gullnu gestabók Hannover. Og það voru mörg þúsund manns að taka á móti henni á vellinum, og svið í miðbænum, aftur mörg, mörg þúsund aðdánendur.
Það er svo frábært að Þýskaland, sem oftar en ekki hefur orð á sér fyrir að vera land nasista, fái mynd af sér út um allan heim sem nútímalegt land, með unga fulltrúa, sem eru lausir við þunga fortíðarinnar. Sem auðvitað má aldrei gleymast, en einhvern tíman hljóta Þjóðverjar að fá að rétta úr bakinu. Eða hafa unglingar eins og Margrét einhverja sök á glæpum forfeðranna? Ekki bagar sektarkennd unga fólkið í Bandaríkjunum. Eins og farið var þar með svertingja og indíána.

Við sváfum til 11 í gærmorgun. Bara met! Ég bakaði svo Frankfurter-krans, sem er típíks þýsk kaka, og var það a ósk Klaus. Svo bökuðum við bananamúffins. Og ég sauð fyrsta rabbarbaragrautinn í ár! Svo var krimmi. Og aftur minn heitt elskaði Barnaby.

Best að koma sér að stað að ná í Margréti, sem er í hléi í tvo tíma. Rigning áðan en stytti svo upp.
Bestu kveðjur til Didda og Sigynar með heillaóskum. Litli Friðrik orðinn 17! Tíminn flýgur.