Allt of langt hlé í blogginu.

Elskurnar mínar--ég er mætt aftur á bloggslóðirnar! Engin frammistaða og nú verður bætt úr þessu. Hvernig fer tíminn bara að því að líða svona hratt? Eins og í gær að við sátum með Arnhildi og Kristínu í Litluhlíð og spjölluðum við mömmu og pabba.
Þakka ykkur öllum fyrir góðar stundir í sumar. Þið eruð okkur Margréti öll kær, og mikils virði að halda sambandi við ykkur. Margrét hefur sjaldan hitt svona marga eins og í sumar og ekki haft jafn mikinn tíma með frændum og frænkum og í þessari ferð. Takk kærlega fyrir.

Við söknum Arnhildar mikið og vildum hafa hana hérna. En hún var að reyna að fá pláss á deildinni í sept., sem víst tekst ekki. Það er líka langur biðlisti hjá Kvennasmiðjunni, ef ég skildi það rétt. Svo það er spurning um hvað hún geti gert fram að jólum. Nú, ef ekkert finnst þá er alltaf hægt að koma hingað. Nóg að gera í tiltekt og skápaþrifum, hihihi. Næg verkefni hér á bæ.

Það var Margréti erfitt að sumu leyti að koma aftur. Hún saknaði allra heima og fjörsins í kring um fjölskylduna. Vinkonur hennar, Doreen og Birthe, höfðu ekki tíma til að hafa samband og ekki einu sinni að hringja. Doreen kom í gær í fyrsta sinn frá því við komum aftur. Þá akkurat búnar að vera hér í 3 vikur. Svo það er ekki furða þó Margrét sé stundum einmanna. En við erum annars í besta gír um þessar mundir. Klaus er í Berlin og kemur á morgun eftir tæpar tvær vikur. Það er alltaf eitthvað svo notalegt þegar við erum bara tvær heima. Þó að við hlökkum líka til að fá hann aftur. Klaus situr oftast lengi í stofunni og sjónvarpið er á fullu. En við förum að hátta um hálf tíu, lesum smá stund. Veitir ekki af að koma sér snemma í bælið þegar klukkan hringir klukkan 6. Þá þarf Margrét að taka þessa ömurlegu skjaldkirtilstöflu, sem verður að taka á morgnana og hálftíma áður en hún borðar. En hún sofnar nú straks aftur og svo er farið á fætur klukkan 6.30.

Klaus er á enskunámskeiði í Berlin. Ég hélt að hann lærði eitthvert fagmál, en hann er bara að bæta kunnáttuna. Þetta er á vegum ríkisstjórnarinnar og í húsnæði á þeirra vegum. Breskur kall, sem kennir. Klaus líkar þetta vel. Hópurinn fór í góða ferð að skoða þinghúsið. Ein úr hópnum vinnur þar sem ritari. Það er mjög vinsælt að skoða glerkúpulinn ofan á Reichstag, (þinghúsinu) en rosaleg biðröð sama hvenær meður fer. Þau sluppu hratt í gegn út af ritaranum. Hótelið á góðum stað. Hann mikið búinn að labba um borgina.

Við Margrét skelltum okkur til hans og gistum um síðustu helgi á sama hóteli. Fottur morgunmatur og fínt herbergi. Lestarstöðin rétt við. Hægt að labba til Brandenburgertor, að Siegesseule (rosa stórri og hárri styttu með engli ofan á) og um Tiergarten, sem eru frægir staðir fyrir Berlínartúrista. Bústaður þýska forsetans rétt hjá í afar skemmtilegum garði. Við löbbuðum og löbbuðum. Kófsveitt í 30 stiga hita. Aum í löppunum. Og á laugardaginn gáfumst við upp og héldum tveggja tíma "siesta" á hótelinu. Sáum mjög margt þó að við færum ekki inn í byggingarnar. T.d. Dom, frægu söfnin á Museumsinsel, (eyja með mög söfn ),uppgerða "HOF", sem eru garðar bak við hús. Þessir eru mjög frægir og frábærlega skemmtilegir. Nokkrar verslanir með flottum varningi þar og verðið eftir því. Við mæðgur röltum um í KDW, (Kaufhof des Westens) sem er ein þekktasta verslunarmiðstöð vestur Berlínar. Það væri hægt að vera þar allan daginn, en við höfum nú ekki pening til að versla í Gucci eða Tiffaní, eða hvað það heitir. Samt rosalega gaman að skoða þetta.
Fórum í ferð með bát á Spree, mjög flott. Komum á Checkpoint Charlie, þar sem ameríkanarnir voru með landamæravörsluna. Þar fór ég í gegn þegar við fórum í skírn hjá frænku Klaus. Já, og svo bara fullt af fallegum gömlum byggingum. Vona að Margrét hafi bráðum tíma til að setja inn myndir fyrir mig. Vorum duglegar að taka myndir.

Arthur við hliðina er í Kína í 6 vikur. Þau eiga við sama vanda að stríða og ég. Engin fjölskylda. Maja þarf í vinnuna klukkan 6 á morgnana, og kemur upp úr 3 til baka. Sækir þá Sonju í dagvistunina. Ég hef farið með hana í skólann á morgnana. Hún er ótrúlega dugleg. Hún er sem sé ein frá 6 til 7, en þá hringir vekjaraklukkan. Hún fer ein á fætur og ég kíki svo til hennar. Hún borðar svo ein og ég sæki hana og greiði henni og set nestið í töskuna. Hún kemur svo og leikur sér með playmóið hennar Margrétar og er mjög ánægð með þá morgunstund:) Svo skutla ég henni í skólann og það er mikið sport að fá að leggja á bílastæði kennaranna.
Í gærkvöldi var foreldrafundur og hún kom hingað og var til 8. Ég fylgdi henni og skildi við hana eina og kíkti svo aftur og hún var steinsofnuð. Man eftir því þegar ég fór á námskeiðið fyrir leiðsögumenn að ég þurfti að láta Arnhildi sofna fyrst og fór ekki fyrr en hún var sofnuð. Og hún var svo ein þangað til ég kom heim. Það voru margir í húsinu, sem hún gat farið til ef eitthvað kæmi uppá. En ég held að ég myndi ekki gera þetta aftur. Arnhildur var líka svo dugleg. En kannski hún hafi verið hrædd án þess að segja mér það. Hver veit.

Skólinn á fullu og veikindi og vesen. Það eru færri krakkar í vetur og við fáum því ekki eins margar afleysingastundir og áður. Og tvær, sem unnu við það, urðu að hætta. Nú eru bara 4 í þessu og þegar 5 eru veikir, lendir stundum á okkur í gæslunni að taka einn bekk með út á lóðina og sjá um hann. Það eru 3 hópar í gæslunni. Ég er með 26, sem er algjört hámark. Rosalega hressir og sætir krakkar. Er að venja þau við að fara eftir reglum og þetta er bara allt á góðri leið. Búin að tala við skólastjórann, sem er eiginlega konrektorinn okkar. Skólastjórinn hætti núna í sumar og til að spara lætur stjórnin engan fá stöðuna fyrr en eftir hálft ár. Konrekotorinn tekur við stöðunni og ein kennslukonana tekur við konrektorstöðunni. En sem sé-talaði við herra Winkelmann út af gæslunni og við ætlum að koma saman sem fyrst og ræða um gæsluna. Það er til lítils að vera með starfsáætlanir og fara ekki eftir þeim. Á þá ósk heitasta að þær báðar, sem vinna með mér, hætti og það sem fyrst, ég er vond kona :)

Garðurinn í órækt og þarf að klippa heilan helling af greinum í haust. Allt vex og vex og illgresið mest. Músarholur og maurar að gera manni lífið leitt. Fullt af gulum maurum, sem ég hef ekki séð áður. Kongulærnar jafn iðnar og fyrr og vefir um allt þrátt fyrir ryksugun og rykkústa :)
Og svo var ég ekki búin að gera vorhreingerninguna í eldhúsinu og í svefnherberginu og það verður úr þessu jólahreingerning, --þessi húsmóðir :):):)

Hef mikið farið til Frau Kühle, sem missti sambýlismanninn úr krabba rétt áður en ég kom út. Ég var svo viðstödd þegar askan var jarðsett. Hún hefur verið að tæma íbúina, sem hann-vitleysingurinn-var enn með á leygu í næsta þorpi þó að hann væri nokkurn veginn fluttur til hennar fyrir einum 4 árum. Honum líkaði ekki við börn Frau Kühle og vildi geta verið þar ef þau væru lengi hjá henni. Ekkehard (óvenjulegt nafn) átti bróður og systur, en þau vildu ekkert með hann hafa. Systir hans kom í jarðarförina en ekki bróðir hans. Þau neituðu að borga fyrir jarðarförina og átti hreppurinn að sjá um það. Hvers konar fólk er þetta? Bæði vel stæð. Svo Frau Kühle, sem ekki á krónu, tók lán hjá bakkanum til að borga þetta. Hann fékk því gröf og var ekki settur einhvers staðar á meðal annarra, án legsteins. Pabbi hans var nastisti og það var ekki hlýtt milli feðganna. Þegar Ekkehard var í menntaskóla fékk hann einu sinni lélega einkunn í frönsku og þá tók pabbi hans hann bara úr skólanum og lét hann fara í verklegt nám. En bróðir hans, sem var verr gefinn, var píndur áfram í námi og fékk einkakennslu og hvað eina.
Það er bara ótrúlegt hvað er til af vondu fólki!!!!!

En ég ætla ekki að hugsa um það slæma heldur það góða. Okkur líður vel og við erum glaðar eftir gott sumar. Enn er sumar hjá okkur og hlýtt úti þrátt fyrir að hann rigni oft og sé hvass. Við sleppum vel hérna á þessu svæði miðað við mörg önnur. Allt í kring fárviðri. Fellibilir, flóð og hvað eina. Svo það er margt, sem þakka ber.

Nú er komið nóg í bili og þið orðin þreytt að lesa. Vona að við verðum í góðu sambandi í vetur og ég fái oft fréttir af ykkur öllum. Það var ótrúlegt hvað ég gat hitt marga þó að ég hafi ekki hitt sumar góðar vinkonur eins og Önnu Þóru, Dísu og margar fleiri. Það bara tekst næst. Var sannarlega ekki af ráði gert að hitta þær ekki. Tíminn dugar bara aldrei.
Hjartans kveðjur af meginlandinu í morgunþoku og minnkandi rigningu.